تغییر موضع

می خوام از این به بعد اینجا گاهی هم در مورد موضوعاتی غیر از موضوعات اجتماعی بنویسم مثلا شاید بعضی از خاطرات یا حتی دل نوشته. اگر هم دوستان عزیزی که بهم سر میزنند موضوع خاصی مد نظرشون هست خوشحال میشم اگر در قسمت نظرات برام بنویسند.
مرسی . زری

بازم طلاق

هفته پیش یکی از دانشجوهام بهم زنگ زد.( صدبار به این مسئول آموزش گفتم شماره منو به دانشجوها ندید ولی مثل اینکه فایده نداره باید طور دیگه بهش بگم. ) حالا از این کار آقای مسئول آموزش که بگذریم یکی از دانشجوهای خانم بود. خب همین که دانشجو به استاد زنگ میزنه معلومه واسه چی. گرفتن نمره واسه واحد ترم تابستون که هفته پیش قرار بود نمره ها رو رد کنم. گفتم لابد اینم میخواد کلی بهانه کار و گرفتاری و زندگی بیاره تا بلکه دلم بسوزه و بهش نمره بدم اما معمولا آقایون مدام بهانه ی کار و زندگی رو میارن، اینکه یه دختر جوون بود!
یکم که صحبت کرد دیدم قضیه فرق می کنه. می گفت همون روز امتحان با شوهرش دادگاه داشته واسه طلاق. خدای من بازم طلاق. یکی از دوستای نزدیکمم در حال طلاقه. یکی از آشنایان هم همینطور. با شناختی که توی جلسات کلاس ازش پیدا کردم قطعا حرفش درست بود. در ضمن فکر نمیکنم کسی بخاطر نمره بخواد چنین دروغی بگه اونم یه دختری که چند ماه بیشتر نبود عقد کرده بود. نمیدونستم باید بهش چی بگم. یعنی میدونستم اما به عنوان یک استاد اونم استاد درس ریاضی نمی دونستم باید چی می گفتم. واسه همین فقط گفتم باید ببینم برگه ات در چه حدی هست و اینکه امیدوارم مشکلت حل بشه. شاید خیلی حرفها داشتم که بگم اما ترجیح دادم اصلا وارد قضیه نشم که البته کار درستی هم هست. شاید اگر استاد دروس عمومی و اجتماعی بودم عکس العملم فرق می کرد. ولی واقعا متاثر شدم. این موردها کم نیست. یک دختر اونم تو این سن کم چرا باید مطلقه بشه؟ حالا اینکه بعد طلاق توی جامعه با چه مشکلاتی روبرو خواهد شد بماند، اما همین ضربه روحی که بهش وارد میشه... واقعا جای تاسفه. جای تاسفه که این روزها در جامعه ما اینقدر آمار طلاق بالا رفته. درسته که در بعضی ازدواج ها رفتن و کندن خیلی بهتر از موندن و له شدن در یک زندگی نابسامان هست اما اصلا چرا باید کار به اینجا بکشه. چرا وقت انتخاب کمی بیشتر دقت نمی کنیم. حرفم بیشتر با پدر و مادرهاست. شما پدر و مادر عزیز، شما که تجربه ات بیشتره شما که سردو گرم رو چشیدی چرا بیشتر دقت نمی کنی. آخه یه دختر 20 ساله یا یه پسر 23 ساله شاید عاقل باشه ولی تجربه نداره . واسه ازدواج هردوش لازمه. اگه اون جوون و بی تجربه است شما چرا کمک نمی کنی که درست تر انتخاب کنه؟
ما وقتی میخوایم یه لباس بخریم کلی براش وسواس به خرج میدیم اما برای ازدواج که مهمترین انتخاب زندگیمون هست چقدر وسواس به خرج میدیم؟ آیا فقط هدف شوهرکردنه که جلوی دوستامون کم نیاریم یا فقط زن گرفتن که فکر کنیم اینطوری دیگه مرد شدیم؟ دوست عزیز، ازدواج یک باید نیست. اگه قراره ازدواجی باشه باید درست و آگاهانه باشه، پس لطفا چشماتو بیشتر باز کن .

دوست پسر

این پست رو به عنوان یک توصیه در نظر بگیرید. همه میدونیم این روزها توی جامعه یک چیزهایی هست که بنا به عرف و دین ما ناپسنده. کسی زیاد در موردش صحبت نمیکنه، کسی به روی خودش نمیاره، ولی همه میدونیم که هست و نمیشه انکارش کرد. بله. رابطه با جنس مخالف. خود شما یه نگاهی به اطرافتون بندازید. فکر می کنید چند در صد از افراد در سنین جوانی درگیر رابطه با جنس مخالف هستند؟ من الان نمی خوام در مورد قصد و نیت یک رابطه حرف بزنم. می خوام در مورد نحوه این رابطه بگم. خیلی از افراد چنین روابطی رو تجربه کردن. حالا یکی کمتر یکی بیشتر. بعضی ها در موردش صحبت می کنند اما اکثرا اصلا حاضر نیستند حتی کسی بفهمه که اونها هم این تجربه رو دارند. ببینید در یک رابطه با جنس مخالف رده بندی داریم. یکی فقط در حد متعارف و ساده با طرفش پیش میره. یکی صمیمی تر میشه و کمی بیشتر به هم نزدیک میشن وگاهی هم همین صمیمیت باعث بروز عطشی در دو طرف برای نزدیکتر شدن، میشه. بعضی هام که از همون اول تکلیفشون معلومه و در رابطشون هیچ حد و مرزی قائل نمی شن که من به این دسته هم فعلا کاری ندارم. می خوام در مورد دسته دوم صحبت کنم. از دوستان هم می خوام اگر مطلب یا تجربه آموزنده ای در این مورد دارند در قسمت نظرات بذارند تا همه استفاده کنند. من اینجا نظر خودم رو می نویسم.معمولا در چنین روابطی دختر خانمها برای ارضای عاطفی وارد رابطه با جنس مخالف می شن. البته بعضی آقایون هم به همین خاطر وارد رابطه می شن. اینکه هر انسانی نیاز به توجه، محبت کردن و عشق ورزیدن داره شکی نیست. خب دو نفر به هم نزدیک می شن و بعد از مدتی صمیمیت بین اونها حاکم میشه. ببینید وقتی صمیمیت از یک حدی گذشت، ناخودآگاه دو طرف کششی غریزی نسبت به جسم همدیگه پیدا می کنند. حالا آقایون زودتر نسبت به این حس پاسخ میدن و خانمها دیرتر، چون کلا سیستم مردها و زن ها با هم متفاوته. شاید برای خانمها بیشتر جنبه عاطفی مطرح باشه اما معمولا در اقایون جنبه عاطفی و جنسی در یک سطح هست. اما شما خانم عزیز، وقتی به یک مرد نزدیک شدی و صمیمیت رو بیشتر کردید و بقول معروف حتی با حرفهائی که بینتون رد و بدل میشه وارد حریم خصوصی اون شخص شدی، دیگه اون کشش حسی اجتناب ناپذیره. من میگم چرا همش داریم میگیم ازفلان خانم سوء استفاده شد؟ خب توی یک رابطه دوستی معمولا همه چی دو طرفه است. شما اگر از یک حدی بیشتر جلو رفتید دیگه از یک مرد که احساس نیاز و غریزه اش بیشتر هست، چه انتظاری داری؟ اگر یک خانم در یک رابطه برای خودش حریمی قائل بشه دیگه هیچ وقت کار به اونجا نمی کشه که بگی اون آقا می خواست از من سوء استفاده کنه. چون وقتی صمیمیت از یک مرزی گذشت دیگه اون کشش حسی به جسم هم اجتناب ناپذیره، مگر در مواردی نادر که دختر و پسر هر دو به یک بلوغ فکری و کمال اجتماعی رسیده باشند که معمولا در سنین کمتر از 30 کمتر دیده میشه که البته اون هم جای کلی بحث داره که خب بهرحال تکلیف اون نیاز پس چی میشه؟.خلاصة کلام اینکه همش شعار ندیم که از ما سوء استفاده شد. نه عزیزمن، شما خودت سرمنشاء این سوء استفاده شدی. یکم به رفتار گذشته ات با اون شخص فکر کن ببین کجا خطا رفتی که حالا رسیدی به اینجا ؟

کدوم یکی؟ سنتی یا...

یکی از زندگیش راضی نیست میگه چون سنتی ازدواج کردم، انتخاب خودم نبود ، نتونستم خوب بشناسمش و یا ... یکی میگه زندگی فلانی دوام نداشت چون قبل ازدواج با هم دوست بودن و اینطور ازدواجها دوام نداره و .... کدومش درسته؟
چرا ما فقط بلدیم شعار بدیم؟ چرا دنبال ریشه های مشکل نیستیم؟ سنتی یا غیر سنتی چه ربطی به دوام زندگی داره؟ شما که میگی چون سنتی بوده راضی نیستم، مگه خود جنابعالی همراه مادر محترمه نرفتید و طرف رو نپسندیدی؟ یا شما خانمی که داشتی سر سفره عقد با صدای بلند بله می گفتی مگه این خودت نبودی که با دوبار دیدن طرف سریع تصمیم گرفتی و بله گفتی؟ یا شما، شما که یک سال با طرف رفتی و اومدی و گشتی، مگه عیبهاشو ندیدی که باز ادامه دادی؟ دیدی ولی با خودت چی فکر کردی؟گفتی عیبی نداره فعلا فقط یه اسم بره تو شناسنامه بعد به بقیه اش فکر میکنم؟ یعنی چی؟ چرا داریم خودمون رو توجیه می کنیم؟
میدونم متاسفانه تو ایران بعضی ازدواجهای سنتی بخصوص در خانواده های متعصب که حتی توانایی یک تحقیق جامع و کامل رو هم ندارند، آدم رو محدود میکنه و جلوی شناخت کافی رو میگیره ولی ما خودمون چرا باید عجله کنیم؟ با همین روش سنتی هم با گذشت زمان میشه شناخت بهتری پیدا کرد. خیلی از موارد سنتی خوب و ایده آل پیش میاد . خیلی از آشنایی های غیر سنتی هم عاقبت خوبی داره. از نظر من مهم نیست شروع آشنایی از کجا و چطور بوده. یکی رو خانواده ها معرفی می کنند، یکی تو محل کار آشنا میشه، یکی تو دانشگاه یا حتی یکی از طریق اینترنت و.. آره چه اشکالی داره. نحوه شروع آشنایی مهم نیست. بهرحال دو نفر ممکنه به هر طریقی سر راه هم قرار بگیرن این مهم نیست. آره توی رسانه های ما تبلیغات به شکلی هست که آشنایی ها رو از هر طریقی جز با پادرمیانی خانواده ها تقبیح کرده و غلط جلوه داده و حتی خیلی جاها دیدیم که درصد شگفت آوری از طلاق را به ازدواج های غیر سنتی اختصاص دادن. اما من میگم اینها مبالغه است. برید توی دادگاه خانواده ببینید. یکی غیر سنتی ازدواج کرده و کارش به جدایی کشیده ، بغل دستیش سنتی. اصلا نمیشه گفت کدوم درسته کدوم غلط . غلط اینه که ما نمی ذاریم شناختمون کامل بشه و سریع تصمیم می گیریم و یا حتی طرف رو میشناسیم و می دونیم فلان مشکل رو داره که بعدها کنار اومدن باهاش مشکله ولی بازم ادامه میدیم.
حرف من اینه، چه سنتی چه غیر سنتی ، باید برای شناخت وقت بذاریم. باید شناخت در حدی که برای شروع زندگی لازمه حاصل شه. ( دارم میگم لازم نه کافی چون بهرحال تا قبل از شروع زندگی نمیشه خیلی چیزها رو از طرف فهمید).اول بشناسیم بعد تصمیم بگیریم. یه تصمیم درست.

بازی نکن

اول از همه خدمت کسانی که براشون سوء تفاهم پیش اومده عرض کنم که من نه قصد جبهه گرفتن در مقابل آقایون رو دارم و نه می خوام فقط خانمها را محق جلوه بدم. شاید یکی دو تا از نوشته هام طوری بوده که ایجاد سوء تفاهم کرده اما منظور من از این نوشته ها فقط خانمها و یا آقایون نبوده. علت اینکه بیشتر در مثالهام خانمها رو جانب حق گرفتم این بوده که خب همه میدونیم خانمها در این زمینه درصد بیشتری دارند و کمتر کسی به فکر حقوق اونهاست حتی خودشون. بهرحال تاکید می کنم نوشته های من در اینجا کلی است و مرد و زن نداره. امیدوارم دیگه سوء تعبیر نشه.
موضوعی که گاهی در بعضی روابط دیده میشه، می بینیم که دو نفر مدتها با هم هستند، با هم وقت می گذرونند حتی به هم محبت می کنند اما محبتشون به دل نمیشینه. متعجبم که چطور بازم حاضر میشن به این رابطه ادامه بدن؟ یکی به طرفش محبت می کنه ، دوست داشتن رو به زبون میاره و اعمال و رفتارش هم این رو شاید تصدیق کنه اما آدمی که کمی حواسش جمع باشه می فهمه که این محبت مصنوعیه. ظاهریه.
واقعا برام سواله چرا؟ رابطه ای رو دیدم که دو نفر مدتها با هم بودند. خیلی هم به ظاهر به هم محبت می کردند اما کاملا مشخص بود که این محبت، قلبی نیست. نمی دونم آیا در یک رابطه چیزی به اسم محظوریت چه معنی میده؟ از نظر من در یک رابطه عاطفی اصلا نباید چنین چیزی مطرح باشه.

شما آقا و یا خانم عزیز اگه واقعا و قلبا نمی تونی طرفت رو دوست داشته باشی نیازی نیست نقش بازی کنی. همون لحظه که فهمیدی نمی تونی اونو واقعا دوست داشته باشی ، همین که فهمیدی اون کسی نیست که می خواستی، همونجا رابطه رو تموم کن. مطمئن باش طرفت نه نیازی به ترحم و محبت مصنوعی داره و نه یک رابطه عاطفی می تونه با رودربایستی پیش بره و نه اینکه با ادامه ی رابطه قراره معجزه ای رخ بده و احساس تو دگرگون بشه. مطمئن باش طرفت وقتی به چشمات نگاه می کنه، وقتی لبخندهای مصنوعی تو رو می بینه می فهمه. می فهمه که این عشق نیست که داری ابراز می کنی فقط یک بازیه و همیشه یک علامت سوال آزاردهنده تو ذهنش هست که چرا؟ دلیل این بازیگری چیه.
نه عزیزمن، برای هم نقش بازی نکنید. شاید شمائی که این بازی رو میکنی برای خودت دلیلی داری. شاید احساس نیاز به حفظ رابطه، شاید احساس ترحم به طرف و یا چیز دیگه، ولی هر چی هست اصلا چیز با ارزشی نیست.
مطمئن باشید اگر صادقانه رابطه رو تموم کنید طرفتون بیشتر راضی خواهد بود تا اینکه بعد از مدتها گذشت زمان ( و قطعا ایجاد وابستگی که اجتناب ناپذیر هم هست ) متوجه بشه که دلیل اون محبتهای مصنوعی چی بوده.
اگر درگیر چنین مسئله ای هستید همین امروز اقدام کنید و موضوع رو منطقی و صادقانه با طرفتون در میان بذارید که امروز بهتر از فرداست.

تو عاشقی؟

این روزها خیلی ها دم از عاشقی می زنند ، اما آیا واقعا چند درصد از این افراد عاشقند یا حتی اصلا معنی واقعی عشق رو می دونند؟
خیلی از ما عشق رو با عادت و گاهی با نیاز اشتباه می گیریم، شایدم خودمون فرقش رو می دونیم اما دلمون می خواد وانمود کنیم که عاشقیم. دو نفر وقتی یه مدت با هم هستند وقتی به هم محبت می کنند و وقتشون رو با هم می گذرونند ناخودآگاه به هم عادت می کنند، به بودن با هم عادت می کنند. گاهی هم وقتی کسی با دیگری نیازهای عاطفی و روحی و گاهاً نیازهای جسمی رو رفع می کنه دیگه می ترسه از اینکه اونو از دست بده . این نیاز اونو وادار می کنه که به هر کاری دست بزنه و به هر حیله ای متوسل بشه که طرف رو نگه داره که نره که بمونه، پس میگه من عاشق تو هستم. نمی دونم اینها فرق این دو رو نمیدونند یا میدونند و می خواهند از این شگرد برای حفظ رابطه استفاده کنند؟
خوب فکر کنید، لاأقل با خودتون صادق باشید ببینید آیا شما عاشقید یا دچار عادت شدید یا از روی نیاز دارید برای حفظ رابطه دم از عشق می زنید؟
اگر تو چند روز طرف رو ندیدی و وقتت رو با کس دیگه گذروندی و هیچ احساس دلتنگی و احساس بدی نداشتی، اگه وقتی سرگرمی خوبی داشتی جای خالی اونو حس نکردی، عزیزمن تو عاشق نیستی. مگه میشه تو عاشق اون باشی اما وقتت رو با کس دیگه بگذرونی؟ مگه میشه عاشق باشی اما با چند هفته ندیدن اون، دیگه احساس وابستگی بهش نداشته باشی؟ چطوری میشه؟ عاشقها شبها به یاد هم چشم روهم میگذارند اما تو وقتی از گردش با دوستات برگشتی با خستگی بخوابی و حتی حال اونو هم نپرسی؟ این چه عشقیه که فقط موقع تنهایی یاد اون میفتی؟ آره ما به هم محبت می کنیم، اگر فرصتی شد با هم وقت میگذرونیم، اگر نیازی بود و تونستیم برای هم رفع می کنیم، اما تو با دوستان معمولیت هم همین رفتارو می کنی، آیا هیچ وقت میگی عاشق اونها هستی؟
نه عزیزمن شما دارید خودتون رو گول می زنید به دو دلیل. اول اینکه انسان بطور ناخودآگاه در وجودش این حس که همیشه به دنبال عشق باشه هست. دوم اینکه در رابطه با جنس مخالف گاهی این احساس نیاز هست که ما رو مجبور می کنه با اینکه خودمون به این مسئله علم داریم، دروغ بگیم و تظاهر کنیم. تظاهر کنیم که عاشقیم.
آره عاشقی که با بازی کلمات باشه راحته گفتنش زحمتی نداره. اما شمائی که ادعای عشق می کنی برای عشقت چیکار کردی، چه کاری کردی که ازش انتظار جبران نداشته باشی؟ چقدر باهاش صادق بودی؟ اگر مشکلی پیش بیاد چقدر حاضری هنوزم پاش بایستی؟ چقدر مردی که جلوی بقیه سینه سپر کنی و بگی این عشق منه؟
نه عزیزمن اگر اینطور نیست تو عاشق نیستی یا عادت کردی یا فقط برای رفع نیازت می خوای به اسم عشق، رابطه رو حفظ کنی.

بلندشو تو میتونی

دوستی رو دیدم که هنوز عزادار اتفاقی بود که سالها از اون گذشته بود . دنیا رو برای خودش کرده بود قفس و از کل دنیا فقط همون گوشه ی اتاقی رو میدید که روزها اونجا کز می کرد و شبها اشک می ریخت . ولی مگه میشه ؟ مگه میشه کسی بره و تو هم دنبالش بری ؟ مگه میشه زمین بخوری و تا ابد زمین گیر بشی ؟
می دونم هستن ، هستن کسانی که تا ابد زمین گیر میشن ، اما تو چرا باید اینطوری باشی ؟ وقتی کسی میره ، یا وقتی دنیا عزیزی رو از ما میگیره، مگه میشه زندگی رو تعطیل کرد ؟ می بینید که هنوز هم زنده ها هستند، هنوز هوا هست ، هنوز پرنده پرواز می کنه و هنوز تمام کائنات در تکاپو هستند .
آره سخته ، خیلی سخته . از دست دادن سخته ، زمین خوردن هم سخته اما باید ادامه داد . مگه شما می تونید کسی رو که بعد از این اتفاقات به زندگیش ادامه میده به خیانت و سنگدلی و ... محکوم کنید ، شما با چه قانونی چنین حکمی صادر می کنید ؟
نگید من بدبختم من بدشانسم . برای همه ممکنه اتفاق بیفته . روزی من عزیزترینم رو از دست دادم . روزی هم بود که شاید تو زندگیم زمین خوردم ، اما من بلند شدم . با همون تن زخمی بلند شدم و راه افتادم . راه افتادم تا به اونی که باید ، برسم . زندگی رو تعطیل نکردم چون من چه بخوام چه نخوام روزها می گذره و زندگی در جریانه .
توئی که میگی دیگه نمی تونم ادامه بدم ، توئی که تمام نا امیدی دنیا بهت چیره شده ، چرا باور نداری که زندگی هست و تو زنده ای و باید زندگی کنی . باور کنی که باید همونطور که دلت می خواد زندگی کنی .
اگه توی زندگیت شکست خوردی ، اگه ضربه خوردی ، اگه بدی و ظلم دیدی ، عزیزمن چرا باید زیربار این مشکلات خودتو خم کنی ؟ تو میتونی بلند شی ، میتونی بلند شی و راه بیفتی حتی اگه اول راه پاهات می لرزه ، اگه تعادل کامل نداری ولی میتونی جلو بری . راه بیفت و کم کم پاهاتو محکم کن . حتی قدمها تو محکم تر از گذشته بردار . اگه فکر می کنی بی عدالتی شده ، اگه فکر می کنی ظلمی شده و تو حقت از زندگی این نبوده پس راه بیفت . راه بیفت و حقت رو از زندگی بگیر . بلند شو